مردمى باادب و نرمخوى بودند . به زبان عربى فصيح سخن مىگفتند . ولى بيشتر الفها را به صورت الف ممال ادا مىكردند . زنانشان به خوبرويى و خوشخويى و رعنايى و خودآرايى موصوف بودند . سپاهيانشان بيشتر از بربرها بودند بويژه از قبايل زناته و مغراوه و بنى مرين كه از عهد مرابطين و موحدين در اندلس مانده بودند و اغلب خود سپاهى بودند . اينان سپاهيگرى را بر زراعت و ديگر كارها و حرفه‌هاى شهرى ترجيح مىدادند . « 16 » . ملت اندلس بدان هنگام كه آفتاب دولتش روى به مغرب نهاده بود اين‌چنين بود . همانند روزگار مجد و عظمتش آميزه‌اى بود از عرب و افريقيه‌اى و اسپانيايى . غربيان به اين آميزه « عرب اندلسى » يا « مسلمانان اندلس » « 17 » مىگويند . در اعصار اخير امت اندلس از تمدنى درخشان برخوردار بود آن‌سان كه ستايش و شگفتى ديگر ملتها را برانگيخته بود و از اطراف اروپا دانش‌پژوهان براى تحصيل به مدارس اندلس مىشتافتند . مردم غرناطه از اهل سنت بودند و پيرو مذهب مالك كه مذهب غالب مردم اندلس از اواخر قرن دوم هجرى يعنى از زمان هشام بن عبد الرحمان الداخل بود . آمدن مرابطين و موحدين و استيلاى آنها بر غرناطه تاثيرى در گرايشهاى مذهبى مردم غرناطه نداشت .

--> ( 16 ) . ابن الخطيب : الاحاطه فى اخبار غرناطه ( القاهره 1955 ) ج 1 / ص 140 - 145 . اللمحة البدريه ، ص 27 و 28 . ( 17 ) . به اسپانيائى : soroM soL به انگليسى : srooM ehT به فرانسوى seruaM seL .